London, Liebe und all das
Dagmar Chidolue

jeugdroman, geschreven 1989

tijd: ca. 1989?
plaats: Engeland (London, Cambridge), Duitsland
omvang: ca. 145 bladzijden
thema: een Duits meisje wordt verliefd op een Afrikaanse jongen en merkt hoeveel vooroordelen er tegenover een dergelijke relatie bestaan en hoe groot de kloof tussen culturen kan zijn.

Katharina vertrekt voor een reis naar Londen. Ze neemt afscheid van Oliver, haar vriend en van haar vader en moeder. Eigenlijk is het eerder omgekeerd: Men neemt afscheid van haar, want Katharina ondergaat het afscheid van deze personen eerder lijdzaam. Het is een verstikkende sfeer waaraan ze ontvlucht. Ze geniet van haar vrijheid, nu ze op de boot naar Engeland zit, om daar haar talenkennis te verbeteren. In Londen gaat ze naar het afgesproken adres, waar de familie Rajan een kamer met ontbijt voor haar heeft. Ze is echter nog erg onzeker, weet bijvoorbeeld niet goed hoe dat met de metro-kaartjes werkt en is daardoor niet erg op haar gemak.

Bij de familie Rajan blijkt dat het huis overvol is: Men heeft gewoon teveel kamers verhuurd. Ze wordt "doorgeschoven" naar kennissen, waar ze een eigen kamer krijgt. Deze kennissen zijn Lilian (een Duitse) en John Okonkwo, een diplomaat uit Negeria. Daar trekt Amobi, hun elfjarige zoon, haar aandacht. Hij stottert en wordt in een internaat "gedaan" en komt duidelijk aandacht te kort. Ze sluit een soort stille vriendschap met hem. Via de vele mensen die bij John op bezoek zijn leert ze op een gegeven ogenblik Azuka kennen, een wiskundestudent uit Nigeria. Het is liefde op het eerste gezicht, ze voelt zich bij hem op haar gemak, ook omdat hij heel zelfverzekerd op haar overkomt.    

Maar al snel wordt duidelijk dat hun verhouding bij anderen op problemen zal stuiten. De vader van Azuka is een belangrijk man in Nigeria, die hele negatieve ervaringen met blanken heeft. Azuka's leven is bovendien al voor een groot deel voor hem gepland. Als haar moeder vertelt, dat Oliver nog steeds niets van haar gehoord heeft, wordt het duidelijk dat ze niets (meer) voor hem voelt. Ze komt niet verder dan "Beste Oliver" als ze plichtmatig een briefje wil schrijven. Even weet ze niet meer hoe het verder moet, ze is gelukkig en vol zorgen tegelijk. Ze schrijft een briefje aan Azuka, waarin ze hem duidelijk maakt dat ze hem niet wil zien, maar hoopt aan de andere kant dat hij toch komt. Als hij dan daadwerkelijk niet komt, gaat Katharina, veel vroeger dan gepland,  terug naar Duitsland, ook om haar verwarde gedachten en gevoelens op een rijtje te kunnen zetten.

Eenmaal thuis zijn haar ouders dolblij dat ze behouden terug is. Als na een paar dagen post van Azuka komt, waardoor haar duidelijk wordt, dat alles goed komt, maakt ze het uit met Oliver. Haar ouders begrijpen er niet veel van. Langzaam maar zeker uiten zij hun vooroordelen over een relatie met een Afrikaan, iemand van "da unten". Bovendien "hebben ze allemaal aids", zegt Oliver. Of: "...ze proberen met westerse vrouwen te trouwen om te kunnen blijven". Ook op school is er sprake van een misplaatste nieuwsgierigheid; alles wat met Afrika te maken heeft wordt opeens Katharina toegeschreven.

In de herfstvakantie bezoek zij hem weer, met de Kerst is hij bij haar ouders op bezoek. Haar ouders lijken zich sportief op te stellen. Ze zijn zeer verbaasd dat - als ze de foto's van het ouderlijk huis van Azuka zien - dat "ze" daar niet zo leven, zoals zij zich dat altijd voorgesteld hadden. Maar haar moeder wil liever niet bij daglicht een wandeling met Azuka en Katharina maken." Wat zullen ze wel niet zeggen...".

Nadat Katharina haar examen heeft gehaald, gaat ze weer naar Londen. Daarna vliegt Azuka naar zijn vader, die echter elke bintenis met haar uitsluit. Katharina ziet het een tijd lang niet meer zitten, ze schrijft zelfs een briefje dat het uit is, maar ze komen er samen toch weer uit. Azuka moet veel aan zijn dissertatie werken, Katharina gaat in Frankfurt wiskunde en Engels studeren en trekt samen met een schoolvriendin (Claudia) in in een "Wohngemeinschaft". Af en toe ziet ze het helemaal niet meer zitten en roept uit dat ze toch niet  zonder hem kan leven. Als hij voor een paar dagen in Duitsland is voor een congres bezoekt hij haar en alles is weer goed. Een paar maanden later gaan ze samenwonen in Londen. Aan zijn zijde is ze er zeker van dat ze samen een oplossing zullen vinden.