Blokkade - Een geallieerd transportvliegtuig, in de volksmond Rosinenbomber ["rozijnenbommenwerper"] genoemd, landt in Berlijn. In allerijl werd de landingscapaciteit van de twee Berlijnse luchthavens Tempelhof en Gatow uitgebreid. In 92 dagen ontstond met Berlin-Tegel een extra luchthaven om de enorme stroom vliegtuigen te kunnen verwerken.

In totaal werden met zo'n 200.000 vluchten 1,7 miljoen ton goederen, waarvan twee derde kolen getransporteerd. De Berlijners zijn de Amerikanen tot op de dag van vandaag dankbaar hiervoor. Amerika liet zien dat het Berlijn niet wilde opgeven als voorpost van het vrije westen. De stad werd, als "draaischijf tussen oost en west" tot het symbool van de Koude Oorlog.

Nieuwe munt en de blokkade van Berlijn

Op 20 juni 1948 voerden de westelijke geallieerden in hun zones een gemeenschappelijke nieuwe munt in, de Deutsche Mark. Drie dagen later volgde een nieuwe munteenheid in Oost-Duitsland en Oost-Berlijn, die voor heel Berlijn zou moeten gelden. Hiermee werd feitelijk de deling van Duitsland en van Berlijn vastgelegd en werd de basis voor verdere conflicten gelegd.

Op 24 juni 1948 begonnen de Russen met de totale blokkade van West-Berlijn, het "eilandje" in de Russische bezettingszone, dat de drie westelijke geallieerden  bestuurden. De Russische controles aan de sectorengrenzen waren in de maanden daarvoor al steeds scherper geworden; men deed er alles aan om het vrije verkeer van personen en goederen naar West-Berlijn te bemoeilijken.

Door middel van een blokkade wilde men de westelijke geallieerden er toe dwingen West-Berlijn, op te geven. Verkeerswegen, stroom, gas en water werden afgesloten. Bijna een jaar lang, tot mei 1949 verzorgden de Amerikanen en Britten de 2,1 miljoen Berlijners via een "luchtbrug". In een tot dan toe ongekende militaire operatie vlogen de vliegtuigen, de "Rosinenbomber" [rozijnen-bommenwerpers] af en aan om voedsel en brandstof naar de stad te brengen.

Het Russische aanbod om de bevolking van West-Berlijn van voedsel en brandstof te voorzien werd door de geallieerden als propagandatruc afgeslagen. Uiteindelijk gaven de Russen in mei 1949 de blokkade op.

Het werd steeds duidelijker dat er van een gezamenlijk geallieerd bestuur van Duitsland geen sprake meer kon zijn. Beide partijen beschuldigden elkaar over en weer van schendingen van afspraken hierover. Ook een gezamenlijke Duitse regering was daarmee van de baan. Aangezien de geallieerden in oost en west het bestuur wilden overdragen aan de Duitsers zelf was de Duitse deling een logisch gevolg.

vervolg: West-Duitsland tot 1961