In Versailles, de Franse plaats waar in 1871 het Duitse keizerrijk trots uitgeroepen werd, werden in juni 1919 de vredesvoorwaarden getekend. Die hielden o.a. in:
- Duitsland moest afstand doen van zijn koloniën en van o.a. Elzas-Lotharingen, Posen, West-Pruisen en het Memelgebied. Danzig werd een vrije stad.
- In een aantal andere gebieden vonden volksraadplegingen plaats. De bevolking kiest bij welk land men wilde behoren.
- Het Saargebied - grenzend aan Frankrijk - werd voor 15 jaar onder gezag van de Volkerenbond geplaatst. De kolenmijnen daar werden Frans bezit.
- Het leger werd sterk verkleind (100.000 man), voor een groot deel ontwapend en gecontroleerd door geallieerde commissies.
- Duitsland moest de komende 42 jaar 269 miljard Goldmark aan herstelbetalingen doen. Daarnaast moesten er allerlei goederen en producten geleverd worden.
Tot verbijstering van het Duitse publiek werd Duitsland als hoofdschuldige van de oorlog gezien. Gezien de verplichtingen spraken veel mensen over een vernederende, onacceptabele "dictaatvrede"; een afgedwongen, onredelijk en onrealistisch accoord. Maar de regering had geen keus en moest ondertekenen, anders bezetten geallieerde troepen het land.
vervolg:
