Na de dood van de zoon van Karel de Grote, Lodewijk de Vrome, kregen diens drie zonen elk een deel van het rijk. Dat gebeurde in het Verdrag van Verdun (843 n.Chr.). Lodewijk de Duitser kreeg het oostelijk deel van het rijk, waaruit later het Duitse rijk zou ontstaan. Uit het westelijk deel zou later Frankrijk voortkomen.

In het jaar 911 werd de eerste Duitse koning, Kondrad I, gekozen door de adel. Het was toen zo dat men weliswaar gekozen werd, maar ook familie moest zijn van de vorige koning. Vanaf de 13e eeuw kozen de voornaamste leenmannen, de keurvorsten, de koning.

De eerste koningen moesten hun macht delen met machtige stamhertogen.

Pas het koningsgeslacht van de Ottonen slaagde erin de macht van stamhertogen enigszins terug te dringen. Otto I. veroverde grote delen van Italië en liet zich in 962 in Rome door de paus tot keizer kronen. Deze kroning werd sindsdien min of meer een verworven recht.

vervolg: Heilige Roomse Rijk der Duitse Natie (911-1806)

Ruiterstandbeeld van Karel de Grote