 |
vervoer
Duitsers - zo lijkt het wel eens - zijn geboren op de achterbank van een auto.
Een Duitse auto wel te verstaan. Voor de doorsnee-Duitser een Volkswagen of Opel, wie meer
geld heeft een BMW, Mercedes of Audi. Ondanks de opkomst en stevige marktpositie van
Japanse en andere aziatische automerken rijden veel Duitsers graag in een auto
"made in germany"
|
|
De autoindustrie is voor
Duitsland erg belangrijk
| De
grootste autoconcerns ter wereld |
| concern |
omzet in
miljarden EURO's |
| Toyoto Motor |
174 |
| Daimler
Chrysler |
57,5 |
| Ford Motor |
56,3 |
| General Motors |
39,2 |
| Honda Motor |
38,2 |
| BMW |
22,9 |
| Nissan Motor |
21,3 |
| Volkswagen
groep |
14,0 |
| Renault |
11,8 |
| Peugeot SA |
10,8 |
| Fiat |
10,4 |
| Porsche |
5,3 |
bron: Datastream / Wirtschaftswoche, juli 2000
|
In Frankrijk vind je nauwelijks Duitse auto's, in Duitsland nauwelijks
Franse. Dat heeft niet alleen te maken met nationaal denken, maar vooral ook met
economische belangen. De regeringen van beide landen hebben er belang bij dat een grote
werkgever als de eigen auto-industrie niet in de problemen raakt. Daarom zijn via
belastingstimulering de prijzen voor de begeerde automobielen in het eigen land altijd
lager dan in het buitenland.
Duitsers kijken er niet van op om lang te moeten rijden.
Een paar uur ben je immers al snel onderweg is een land van zo'n formaat. Daarom rijden
bijvoorbeeld veel Duitsers uit het Roergebied voor een lang weekend even naar Zeeland.
Geen wonder dat veel mensen zo'n grote auto hebben.
Carpoolen
De grote afstanden zorgen er ook voor,
dat het aantrekkelijk is om te carpoolen. Niet dat iedereen dat doet, maar vooral jongeren
en studenten melden zich vaak bij een "Mitfahrzentrale". Daar melden zich ook
mensen die een autoritje aanbieden van bijvoorbeeld München naar Hannover. De
"meerijcentrale" bemiddelt dan, en de passagier deelt mee in de benzinekosten. |
Maximum snelheid: "Freie Fahrt für freie
Bürger"
Een heilig huisje in Duitsland is de maximum snelheid op
de auto snelwegen, de Autobahn. Rond veel steden en in drukkere gebieden
staan er borden dat je er bijvoorbeeld maar 100 of 130 mag rijden. Maar
als er geen bord staat, dan mag je theoretisch met lichtsnelheid over de
weg scheuren... mits je niemand in gevaar brengt.
Soms zijn er - als er bijvoorbeeld weer eens een groter
ongeluk plaats vond - actiegroepen en politici die vinden dat er een
algemene maximumsnelheid moet komen, maar daar vinden al snel de machtige
auto-lobby en de leden van de Duitse ANWB, de ADAC (spreek uit:
aa-dee-aa-tsee) tegenover zich. Hun slogan wordt niet vaak meer gebruikt,
maar iedereen kent hem nog: "Freie Fahrt für freie Bürger".
Voetganger in Duitsland
Als voetganger in Nederland worden we vertroeteld met
oneindig veel zebrapaden en speciale voetgangers-stoplichten. Ook de
massale aanleg van rotondes in de afgelopen jaren maakte kruisingen en
oversteken voor voetgangers veiliger. Dit alles tref je in Duitsland een
stuk minder aan. De auto gaat voor.
Verkeersregels en verkeerstekens
Sommige dingen zijn bij onze oosterburen een beetje
anders. De stoplichten schakelen niet van rood in een keer naar groen,
maar tonen tussendoor ook nog eventjes geel. "Haaietanden" bij een
kruising zul je tevergeefs zoeken, je treft er een dikke doorgetrokken
streep aan. In Oost-Duitsland zie je bij een stoplicht vaak een klein
bordje met een groene pijl naar rechts aan. Dat is een erfenisje uit de
DDR-verkeersregels. Het betekent dat je - ondanks een rood stoplicht -
rechtsaf mag slaan. Mits er niemand aankomt natuurlijk.
 |
Beroemde auto's: De Volkswagen Kever
De kever geldt als het wereldwijde succes van Volkswagen: een
betrouwbare, betaalbare auto. Het prototype, ontworpen door Ferdinand Porsche, was al voor
de Tweede Wereldoorlog gereed. In 1945 werd met de produktie in Wolfsburg begonnen. In
1953 rolde de 500.000e van de band. De auto werd mede tot symbool van het
Wirtschaftwunder, de snelle economische opleving van Duitsland na 1945. Uiteindelijk zijn
er ongeveer 21,5 miljoen (!!!) kevers in allerlei uitvoeringen
gebouwd. De allerlaatste Kevers rollen in 1996 in de Volkswagenfabriek in Mexiko van de
band.
|
 Beroemde
auto's: De Trabant
De
"Trabant", in de volksmond liefdevol Trabi genoemd, is voor velen het symbool
van de voormalige DDR, het huidige Oost-Duitsland. Het koddige autootje met het typische
geluid van de tweetaktmotor (prrrrop...prop....prop) en bijbehorende blauwe walm en stank
uit de uitlaat was een betrouwbare kameraad voor ontelbare DDR-Burgers, die de lange
wachttijd bij aanschaf (tot ruim 10 jaar) op de koop toenamen. Slimme lieden probeerden
zelfs al bij de geboorte van hun kinderen een auto voor hen aan te vragen, maar daar stak
de regering al snel een stokje voor. Omdat de regering van de DDR op consumptiegoederen bezuinigde
werd de carosserie niet van staal gemaakt, maar van Duroplast, een soort polyester. Het
roest niet, maar als je een deuk hebt ben je zuur...
|
|
Autobahn & Stau
"Fahren fahren fahren auf der Autobahn" werd een cult-hit van de
popgroep Kraftwerk. Geen wonder, want je kon er behoorlijk hard fahren en dat is leuk.
Kón, want tegenwoordig is het er zo druk dat dat moeilijk wordt. File deert een Duitser
niet. Al staat de de snelweg rond Berlijn (Berliner Ring) steevast elke dag vol met
auto's; ook al is er geen doorkomen aan in het Roergebied, al staat de eigen binnenstad
vol stinkende auto's; je gaat gewoon met de auto.
Veel Nederlanders doen het de Duitsers
overigens na. Ze gaan gewoon nóg vroeger weg van huis. De laatste jaren echter blijkt dat
het uitbreiden van het aantal rijstroken op de snelweg niet langer een echte oplossing is.
De milieubeweging, vooral vertegenwoordigd door de politieke partij "de Groenen"
(Bündnis90/die Grünen), vindt meer en meer aanhangers. Maar die stuiten op de weerstand
van het legioen enthousiaste autorijders in Duitsland. Die hanteren op hun beurt het
motto "Freie Fahrt für freie Bürger"...
|
De eerste Autobahnen werden ten tijde van Hitler
aangelegd en bestonden uit betonplaten. Het benodigde geld daarvoor werd o.a.aan de
spoorwegen onttrokken. Het doel was niet alleen het autoverkeer te bevorderen, maar ook
troepenbewegingen te vergemakkelijken. |
Het centraal station van Hamburg. Op de
achtergrond de Duitse hogesnelheidstrein, de ICE. |
Alternatief vervoer
De trein, die Bahn, is voor het vervoer van stad
naar stad in Duitsland een prima alternatief. Helaas kent men
in Duitsland niet zoiets als de strippenkaart of Treintaxi. Elk bus- of trambedrijf
verkoopt weliswaar eigen kaartjes, maar werkt vaak wel samen met andere
vervoersmaatschappijen en met de Duitse spoorwegen in een zogenaamd Verkehrsverbund.
In de
grotere steden vind je vrijwel altijd een metro (U-Bahn) en prima tram- en
busverbindingen.
|
Spoorwegen
Met de Duitse spoorwegen gaat het
slecht. Het bedrijf zou geprivatiseerd worden, was de bedoeling. Maar telkens moet de overheid met veel geld bijspringen. De spoorwegen
proberen van de talloze kleine stations en verlieslijdende lijnen af te komen en stopten
hun geld de laatste jaren
in de modernisering van de knooppunten van de grote steden. In Keulen,
Hamburg, Leipzig en Berlijn lijken de stations inmiddels meer op winkelcentra.
(puzzeltje: zoek de treinen!) Aan de andere kant is het lokale vervoer, de
"stoptrein", steeds beter geworden, sinds het geld daarvoor naar de
deelstaten is gegaan. Deze kunnen bij een vervoersaanbieder naar eigen
keuze inkopen. Het gevolg is dat je nu in Duitsland op het platteland
treinen van verschillende aanbieders ziet rijden.
Ook in de concurrentie met andere
vervoerssoorten voor goederenvracht heeft de trein zijn langste tijd gehad, lijkt het wel. In 2000
vervoerde de trein 14 % van alle transportgoederen. De
binnenvaart vervoerde 12 % en het vrachtvervoer op de weg: 72 %.
[bron: Statistisches Bundesamt 2000]
De Schwebebahn
 Het paradepaardje van de vervoersindustrie is
de razendsnelle "Magnetschwebebahn" Transrapid, een trein die
op een luchtkussen zweeft en door magneten voortgestuwd wordt. Na de bouw van
een testroute werd het echter stil rond de trein. De regering plande een
verbinding tussen Hamburg en Berlijn maar zag daar in 1998 gezien de gigantische
kosten toch maar van af. In januari 2001 besloot de Chinese regering een
Transrapid-traject aan te schaffen, dat de luchthaven van Shanghai met de
ondergrondse van die stad moet gaan verbinden. De industrie hoopt dat nu ook
andere projecten in Duitsland toch doorgaan.
|
